Prawdziwe historie przełamywania barier
Każdy z naszych słuchaczy miał na początku obawy. Zobacz, jak poradzili sobie z lękiem przed powrotem do nauki po latach.
Pani Krystyna, 72 lata
Moja obawa: "W moim wieku już nic nie wejdzie do głowy"
Zawsze marzyłam o wyjeździe do Andaluzji, ale bałam się, że w moim wieku pamięć już nie ta. Na pierwszej lekcji serce biło mi jak na maturze. Szybko okazało się, że niepotrzebnie. Nikt mnie nie oceniał. Lektorka, pani Margit, ma anielską cierpliwość. Jeśli czegoś nie rozumiem, powtarza to pięć razy, z uśmiechem na twarzy. Dziś po 3 semestrach swobodnie zamawiam jedzenie po hiszpańsku i znalazłam tu fantastyczne koleżanki.
Pan Tadeusz, 68 lat
Moja obawa: "Nie poradzę sobie z tymi komputerami"
Moje dzieci mieszkają w Londynie. Chciałem rozmawiać z wnukami w ich języku. Wybrałem zajęcia online, ale przerażała mnie technologia - klikanie w linki, włączanie kamery. Przed pierwszymi zajęciami zadzwonił do mnie miły pan z UTW i krok po kroku, przez telefon, wytłumaczył mi, co mam kliknąć. Teraz loguję się bez problemu. A wnuki są w szoku, jak dziadek płynnie mówi po angielsku!
Pani Bożena, 61 lat
Moja obawa: "Będę tam siedzieć sama jak palec"
Po przejściu na emeryturę poczułam ogromną pustkę. Dni zlewały się w jedno. Do UTW zapisałam się na zajęcia stacjonarne w Krakowie, żeby wyjść do ludzi. To była najlepsza decyzja w moim życiu. Przed zajęciami zawsze pijemy razem kawę, dyskutujemy. Czekam na te spotkania przez cały tydzień. Nauczyciele traktują nas jak partnerów do rozmowy, a nie jak uczniów, których trzeba odpytać.
Zobacz, jak wyglądają nasze zajęcia na żywo
Włącz krótki film i poczuj atmosferę, jaka u nas panuje.
